Kennismaking
Ik schilder omdat ik dat leuk vind maar ik vraag me wel vaak af of dat wat ik geschilderd heb wel door de Ander (de kijker) gezien kan worden. Immers, de bekende uitspraak van “Je ziet het pas wanneer je het begrijpt” geldt ook bij het kijken naar schilderijen. Des te meer daar ik niet primair beoog om dat wat ik zie te schilderen, maar eerder dat wat ik beleef bij wat ik zie en vervolgens hoop ik dat de kijker ook iets beleeft bij het zien van mijn schilderijen. Uiteraard hoeft dat niet dezelfde beleving te zijn als wat ik heb gevoeld maar het zou fijn zijn als er een resonantie plaatsvindt tussen de kijker en het schilderij; dat de kijker kan zien en begrijpen dat er iets meer in het schilderij zit; dat er niet slechts een wel of niet mooi plaatje gepresenteerd wordt; maar dat het schilderij probeert daar aan voorbij te gaan. Bijvoorbeeld een schilderij van een metropool dat toont dat het leven in metropolen ook gevoelens van eenzaamheid met zich mee kan brengen; een schilderij van een historisch gebouw dat de mogelijkheid aangeeft de vergankelijkheid van het tijdelijke leven te overstijgen; vrouwen die dansend het geluk van het leven uitstralen.